با اندیشه هات بدو نه با پاهات
اندیشه تو را به جایی می رسونه که
پاهات هرگز نمی تونه...
آموزش طراحی و سیاه قلم
( حضوری و غیر حضوری )
خرید و سفارش تابلوهای سیاه قلم در ادامه مطلب
ادامه مطلب
آنچه که مرا در تکاپوی زندگی میخواند، برکه خلوتی است
که انسانی از آن ظهور میکند .انسانها می آیند و میروند ، و حقیقتی که ورای آن اشیاء و موجودی
که میبینیم . یک روز نقاب این و آن خواهد شد .
انسان معاصر تحت استعمار فرعونهای اقتصادی و قرار گرفتن در زیر چرخ
دنده های فولادی عصر ماشین صدای خورد شدنش به گوش میرسد
و فقط پرچم استدلالی از آن بر گورستانهایش به چشم میخورد .
در عصر کنونی نیز با هیبتی پوشالی و ظاهری آراسته ظهور کرده
و حقیقت درونی انسانها را به کام مرگ و نیستی میکشاند
و محصولی جز آدمهای تو خالی و پوچ چیز دیگری را ارائه نمیدهد .
روزها میگذرد و من در پس و پیش زمان گم شده ام ،
گاه میگریم برای آن چراهایی که هست
گاه مسرورم از آن راه هایی که بر کاغذ طراحی هایم خواهم آفرید .
حقیقتهای تلخی که در دنیا و در کمین درون ماست روزی میمیرند ،
و آنی دیگر میرویند .
و زندگی گلزاری نیست که بتوان به این راحتی در آن قدم زد و رقصید.
آرمانهایی چون خوشبختی و صلح واژه هایی هستند
که با جهان واقعی مان بیگانه است ،
بنابراین باید تلاش کرد که از سختی ها بهره جست
و از جنگ و ستیز ، درس گرفت .
سختی های زندگی است که آدم را میسازد و می آفریند ، و شکوفایی
و تکامل در بطن مصائب است که لذتی جاودانه دارد...!
از شروع کارهای هنری در دوران نوجوانیم
سختی ها مشوق قابلی برای من بود .
من هیچ استادی نداشتم
اما از اشیاء اطرافم گرفته تا آدمها همه استادم بودند .
فقط لازم بود عمیقاً همه چیز را با دقت کامل مطالعه کنم .
دستانم شاگرد ماهر ذهنم بودند
و درونم مملو از دنیای در هم ریخته و مبهمی
که تشخیص نیک و بد آن نیاز به علوم برتری داشت
که آن را نیز باید از خود طبیعت اطراف بدست آورد .
نخستین آثارم زمانی متولد شدند که حتی تهیه یک عدد مداد ،
جزئی از مشکلاتم بود .
ولی همین اتفاقات کوچک هم حساسیت مرا نسبت به
موضوع سوژه هایم بیشتر تحریک میکرد
و باعث میشد در کارهایم تأثیر مثبتی داشته باشد
و با انگیزه بیشتری به کارم ادامه دهم .
شبها بیشتر به طراحی مشغولم و روزها بخاطر اینکه از فشار روانی
طرحهایم بیرون آیم
به تدریس هنر کاریکاتور و طراحی میپردازم.
موسیقی نیز در خلق آثارم یکی از چاشنی های اساسی است .
که لذت و سرعت کارهایم را دوچندان کرده
و تأثیر بسزایی روی زاویه دیدم از اشیاء و طبیعت گذاشته است...!
(( امجد حلبی نژاد ))
سیاه قلم / امجد حلبی نژاد / ۳۵×۵۰
سیاه قلم / امجد حلبی نژاد / ۵۰ × ۷۰
اینم عکس آقا شروین که کوچکترین هنرجوی کلاس طراحی منه
سیاه قلم / امجد حلبی نژاد / ۵۰ × ۷۰
سیاه قلم / امجد حلبی نژاد / ۳۵×۵۰
مداد رنگ / امجد حلبی نژاد
رنگ روغن / امجد حلبی نژاد
خدایا كفرنميگويم پريشانم چه ميخواهی توازجانم
مرابی آنكه خود خواهم اسيرزندگی كردی
خداوندا تو مسئولی توميدانی كه انسان بودن
و ماندن در اين دنياچه دشوار است
چه رنجی ميكشد آنكس كه انسان است وازاحساس سرشاراست
خداوندا اگرروزی بشرگردی زحال ماخبرگردی
پشيمان ميشوی ازقصه ی خلقت
ازاين بودن ازاين بدعت...!
سفارشات شخصی / سیاه قلم / امجد حلبی نژاد
تا ببارد مصيبت ازاين عصر بد دوستی را بايد اول بيمه كرد
من تماشای تو می کردم و غافل بودم که از تماشای تو ٬
جمعی به تماشای منند
...!
سیاه قلم / امجد حلبی نژاد ۳۵ ×۵۰
طراحی با مداد / امجد حلبی نژاد / ۵۰ × ۳۵
سیاه قلم / امجد حلبی نژاد / ۷۰ × ۵۰
اگر در کاری موفق شوی ، دوستان دروغین و دشمنان واقعی
بدست خواهی آورد . . .
سیاه قلم / امجد حلبی نژاد / ۴۰ × ۸۰
باز باران با ترانه...
با گهرهای فراوان...
می خورد بر بامه خانه...
و اما امروز :
باز باران بی ترانه ٬
باز باران با تمام بی کسی های شبانه ٬
می خورد بر مرد تنها ٬
میچکد بر فرشه خانه٬
باز می آید صدای چک چک غم ٬
باز مانم من پشت شیشه تنهایی افتاده...
نمیدانم...؟
نمی فهمم کجای قطره های بی کسی زیباست...؟
نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند که آن کودک
که زیر ضربه های شلاق باران سخت میلرزد...
کجای ذلتش زیباست؟!!!
امجدحلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵ روی کاغذ
دیگر جز تو مرا این همه آزار نکرد
آنچه تو کردی هیچ ستم کار نکرد
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
بیگانه کند در غم ما خنده ولی ما
با چشم خودی در غم بیگانه بگرییم
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
به سکوتم نرسیدی...
به دادم برس...
من اگر اشک بدادم نرسد ٬
می شکنم...
زیر این سقف کبود ٬
زیر این سلطه ی سنگین سکوت
اگر از یاد تو یادی نکم ٬
تک و تنها ٬
بخدا می شکنم...!
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
تنها کسانی که ما را می رنجانند ٬
کسانی هستند که کوشیده ایم از ما نرنجند...!
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
ای خدای بزرگ :
به من کمک کن که هر وقت خواستم در باره ی راه رفتن دیگران قضاوت کنم
قدری با کفشهای او راه بروم...
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
دلم برای جنگهای لوله خودکاری ٬
دلم برای شیطنت های کودکی ٬
ایستادنهای مکرر پشت در دفتر...
دلم برای معلمهایی که عشقانه آزردنم
و عشق هایی که بی بهانه آزردمشان
و از همه بیشتر
دلم برای خدا تنگ شده است...!
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
گر چه یاران همه از شادی ما غمگینند
باز شادیم که یاران از غم ما شادند...!
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
فراموش کردن خنده :
یعنی جدا شدن از زندگی ٬
یعنی نپذیرفتن آنچه خدا عطا فرموده ٬
یادمان باشد ٬ سعادت را تنها انسانهای شاد درک میکنند...!
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
ماه به مظلومیتم نور می پاشید
و من افتادگیش را در کاسه ی آب نقاشی میکنم
بلوغ بر کاسه ی ترک خورده ی مغزم فریاد میزند
و شعورم عریان می شود ٬
به خزان پیچکها ایمانی ندارم
اما افسانه ی غریب عشق مر به اهتهزاز وا میدارد
من که بی گناهییم آفتاب را میگریاند...!
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
صداقت بهترین هدیه ای است
که می توان به دوستان تقدیم کرد .
شیطان با دروغ آدم را از بهشت لغزاند
سپس آدم با اشک صداقت به خدا پیوست...!
امجد حلبی نژاد / طراحی با مداد / ۵۰ × ۳۵
همواره بخاطر بیاور در اوجی معین هرگز ابری وجود ندارد
اگر زندگیت ابری است به این دلیل است که
روحت آنقدر که باید بالا نرفته است..
حقیقت انسان به آنچه اظهار میکند نیست
بلکه حقیقت او نهفته است که از اظهار آن عاجز است
بنابراین اگر خوستی او را بشناسی
نه به گفته هایش
بلکه به ناگفته هایش گوش کن...
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم /۵۰ × ۳۵
آرزوهایت را یادداشت کن.
خداوند آنها را فراموش نمی کند ٬
اما تو از یادت میرود آنچه امروز داری
خواسته ی دیروزت بوده...!
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم / ۵۰ × ۳۵
هيچكس با من در اين دنيا نبود،
هيچكس مانند من تنها نبود،
هيچكس دردى زدردم برنداشت،
بلكه دردى روى دردم هم گذاشت
هيچكس آن ياردلخواهم نشد
هيچكس دمساز همراهم نشد،
هيچكس جز من چنين مجنون نبود،
در كلاس رفاقت دلخون نبود،
هيچكس فكر مرا باور نكرد،
خطى از شعر مرا باور نكرد،
هيچ دردى را نكرد از من دوا،
جز خداى من خداى من خدا...!
سیاه قلم / امجد حلبی نژاد / ۵۰ × ۶۰
برای دیدن تابلوهای سیاه قلم برروی آرشیو تابلوهای سیاه قلم کلیک کنید
ادامه مطلب
تکیه کردم بر وفای او غلط کردم ،غلط
باختم جانم در هوای او غلط کردم ،غلط
عمرکردم صرف او فعلی عبث کردم ،عبث
ساختم جانم را فدای او غلط کردم ،غلط
دل بداغش مبتلا کردم خطا کردم ،خطا
سوختم خود را برای او غلط کردم ،غلط
اینکه دل بستم به مهر عارضش بد بود، بد
جان که دادم در هوای او غلط کردم ،غلط
همچو وحشی رفت جانم در هوایش حیف ، حیف
خو گرفتم با جفای او غلط کردم ، غلط
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم ۷۰ × ۵۰ روی کاغذ
حس بدی را در دلم بیدار کردن
هر فتنه ای را پشت هم تکرار کردند
در جنگل احساس میگشتند و افسوس
هر چوب را دیدند٬ فکر دار کردند
گفتم شماها آدمید و اشرف خلق !
گفتم شماها آدمید ! انکار کردند
زخمی ترین آوازهیم را شنیدند
این نارفیقان کوچه را آوار کردند
بغضی تمام حجم شعرم را بهم ریخت .
آسایشم را شکل زهر مار کردند
سیاه قلم / امجد حلبی نژاد / ۵۰ × ۳۵
هرگز از مرگ نهراسيده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شكننده تر بود .
هراس من باری همه از مردن در سرزمينی است
كه مزد گوركن از آزادی آدمی ٬ افزون تر باشد!
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم ۳۵ × ۵۰ روی کاغذ
هرگز بغرض عشق من آلوده نگردد
چشمم بکف پای کسی سوده نگردد
آلوده نیم چون دگران این هنرم نیست
کز صحبت من هیچکس آلوده نگردد
پروانه ام و عادت من سوختن خویش
تا پاک نسوزم دلم آسوده نگردد
امجد حلبی نژاد / سیاه قلم ۳۵ × ۵۰ روی کاغذ
چه خوب میشد اگر همه می توانستند با هزاران رنگ
عشق را نقاشی کنند ولی...
خودشان یک رنگ می ماندند...!
